۱۸ سپتامبر ۲۰۲۶- پژوهش جدیدی که در نشست سالانه انجمن اروپایی مطالعه دیابت (EASD) در میلان ایتالیا (۲۸ سپتامبر تا ۲ اکتبر) ارائه خواهد شد، نشان میدهد که سطوح بالاتر فعالیت بدنی با شدت متوسط تا زیاد (MVPA)، با کاهش قابلتوجه خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ (T2D) بهویژه در میان بزرگسالان جوانتر مرتبط است.
در این مطالعه با میانگین دوره پیگیری نزدیک به هشت سال، مشخص شد بزرگسالان زیر ۶۳ سال در گروه با سطح ورزش پایینتر (با میانگین ۱۲۱ دقیقه فعالیت MVPAدر هفته)، در مقایسه با گروه با فعالیت MVPA بالاتر (با میانگین ۴۰۹ دقیقه در هفته)، بیش از دو برابر بیشتر در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ بودند. در مقابل، در میان بزرگسالان ۶۳ سال و بالاتر، سطوح پایینتر فعالیت MVPAبا ۶۵٪ افزایش خطر نسبی ابتلا به دیابت نوع ۲ همراه بود.
با این حال، از آنجایی که بزرگسالان مسن بهطور کلی در معرض خطر بالاتری برای ابتلا به دیابت نوع ۲ هستند، تشویق فعالیت بدنی بیشتر در میان بزرگسالان میتواند از تعداد موارد ابتلا در میان افراد مسن جلوگیری کند.
دکتر دیانا ون هیمست از مرکز پزشکی دانشگاه لیدن که مدیریت این تحقیق را بر عهده داشت، گفت: «پیام اصلی این است که همه بزرگسالان باید به میزان ممکن تشویق به فعالیت شوند، زیرا فعالیت بدنی بیشتر با کاهش خطر دیابت نوع ۲ مرتبط است. با این حال، در سطح جمعیت، ممکن است بیشترین میزان کاهش در تعداد موارد جدید دیابت نوع ۲ را در میان بزرگسالان مسن مشاهده کنیم. یافتههای ما از توصیههای متفاوت برای زمانبندی فعالیت (MVPA) در گروههای جمعیتی خاص حمایت نمیکند.»
دستورالعملهای فعلی سلامت عمومی توصیه میکنند که بزرگسالان حداقل ۱۵۰ دقیقه در هفته فعالیت MVPAانجام دهند؛ فعالیتهایی با شدت کافی که فرد را کمی از نفس میاندازد، مانند پیادهروی سریع، دویدن یا دوچرخهسواری.
با این حال، مزایای بالقوه فعالیت MVPAبرای پیشگیری و مدیریت دیابت نوع ۲ ممکن است بسته به سن و جنسیت متفاوت باشد که منعکسکننده تفاوت در متابولیسم و پاسخهای فیزیولوژیک به ورزش است. علاوه بر این، شرایط متابولیک زمینهای مانند چاقی و دیسلیپیدمی (اختلال در چربی خون یا بالا بودن غیرطبیعی کلسترول و سایر چربیها) ممکن است بر رابطه بین فعالیت بدنی و خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ تأثیر بگذارد.
محققان مرکز پزشکی دانشگاه لیدن در هلند، برای بررسی چگونگی تأثیر سطح ورزش (پایین در مقابل بالا) و زمانبندی آن (اواخر روز در مقابل اوایل روز) بر خطر ابتلا به دیابت نوع ۲، این مطالعه را طراحی کردند. آنها همچنین بررسی کردند که آیا سن، جنسیت و بیماریهای متابولیک زمینهای (شامل پیشدیابت، دیسلیپیدمی و فشار خون بالا) ارتباط بین ورزش و دیابت را تغییر میدهند یا خیر.
این مطالعه شامل دادههای ۸۷,۹۷۵ بزرگسال بدون سابقه دیابت بود که بین فوریه ۲۰۱۳ تا دسامبر ۲۰۱۵ در مطالعه بیوبانک بریتانیا شرکت داشتند. میانگین سنی ۶۳ سال، ۵۷٪ زن و ۹۷٪ سفیدپوست بود. شرکتکنندگان برای ثبت سطح معمول ورزش خود، به مدت هفت روز متوالی یک دستگاه شتابسنج روی مچ دست خود داشتند.
در طول میانگین پیگیری ۷.۷ ساله، ۲,۱۴۰ شرکتکننده (۲.۴٪) به دیابت نوع ۲ مبتلا شدند. تحلیلها نشان داد شرکتکنندگانی که در گروه MVPAپایینتر بودند (یعنی به توصیه ۱۵۰ دقیقه در هفته عمل نمیکردند)، پس از تعدیل عوامل مخدوشکننده بالقوه (از جمله سن، جنسیت، قومیت، تحصیلات، وضعیت اقتصادی-اجتماعی، وضعیت استعمال دخانیات، مدت زمان خواب و سابقه خانوادگی دیابت)، دو برابر بیشتر در معرض خطر نسبی ابتلا به دیابت بودند.
علاوه بر این، بزرگسالانی که بیشتر ورزش خود را در اواخر روز (از ساعت ۱۳ تا نیمهشب) انجام میدادند، ۱۰٪ خطر نسبی کمتری نسبت به کسانی داشتند که در ساعات زودتر (از ساعت ۵ صبح تا قبل از ۱۳) ورزش میکردند.
بیشترین مزایای فعالیت بدنی در بزرگسالان مسن است
نکته مهم این است که تحلیلها نشان داد هم سن و هم وضعیت پیشدیابت بر رابطه بین فعالیت بدنی و خطر دیابت تأثیر میگذارند. در میان جوانترها، فعالیت کم با بیش از دو برابر خطر نسبی همراه بود، در حالی که در افراد مسن، این خطر ۶۵٪ بود.
زمان انجام ورزش نیز در جوانترها اهمیت بیشتری داشت؛ ورزش در اواخر روز در جوانها با ۲۳٪ کاهش خطر همراه بود، در حالی که در افراد مسن این کاهش تنها ۴٪ بود. همچنین، این ارتباط در افرادی که پیشدیابت نداشتند، قویتر بود.
در بررسی بر اساس گروههای سنی ۵ ساله، خطر نسبی ابتلا با افزایش سن کاهش یافت، اما نرخ بروز دیابت با افزایش سن به شدت افزایش مییافت؛ این بدان معناست که مزیت مطلق فعالیت بدنی در گروههای سنی بالاتر، بسیار بیشتر است. برای مثال، در مردان، تفاوت مطلق در نرخ بروز با افزایش سن، بسیار شدیدتر بود.
کیویو فنگ، از نویسندگان این مطالعه، گفت: «یافتههای ما تأکید میکند که چرا هنگام بررسی تأثیرات فعالیت بدنی بر سلامت عمومی، باید هم به "خطر نسبی" و هم به "خطر مطلق" توجه کرد. خطر نسبی به تنهایی نشان نمیدهد که فعالیت بدنی چقدر میتواند تعداد موارد ابتلا را در گروههای مختلف جمعیتی کاهش دهد.»
محققان محدودیتهایی را نیز ذکر کردند، از جمله اینکه جمعیت مطالعه (بیوبانک بریتانیا) لزوماً نماینده کل جمعیت بریتانیا نیست (چون معمولاً سالمتر و مرفه تر هستند) و همچنین وضعیت پیشدیابت آنها ممکن است در طول زمان تغییر کرده باشد.
منبع:
https://www.news-medical.net/news/20260918/More-physical-activity-linked-to-lower-type-2-diabetes-risk-in-adults.aspx